Zaandam, 30-04-2020: Brief oud leider Hans Ras

Voorzitter Remco  werd afgelopen week verrast met een telefoontje van Hans Ras, naar aanleiding van ons artikel in het Noord Hollands Dagblad. Dhr. Ras vertelde dat hij jaren mee is geweest als koter en leiding met GJC en wilde ons graag in een brief vertellen hoe het toen was! De brief deed ons beseffen dat er in de loop van de jaren misschien een hoop veranderd is, maar het meest belangrijke hetzelfde is gebleven: een toffe week op GJC vergeet je nooit meer! We vonden de brief zo leuk dat wij deze heel graag met jullie delen! 

“Hoi Remco,
Leuk stukje van je in de krant. Ik hoop dat jullie toch nog, misschien anders, dit jaar met de kampweken door kunnen gaan. Toen ik het stukje in de krant las ging mijn hart ook weer even sneller kloppen, want ook ik heb (en met mij velen anderen) heel veel jaren in de GJC (Gereformeerde Jeugd Clubs) actief meegewerkt. Als deelnemer en ook later als leider van de wekelijkse GJC Jongensclub. Ook de zomerkampen deed ik eerst als deelnemer en later ook als leider. 

Dhr. Ras als omroeper bij het zwembad.

   Mijn eerste kampweek was in 1952 op de fiets naar    
   Bilthoven (heel wat lekke banden onderweg). De 
   hoofdleider was toen ome Dick Pos. Latere 
   hoofdleider was Siem Pos (nu 90 jaar), die zijn 
   accordeon mee nam om het zingen van de liederen 
   te begeleiden. Ook was er een groep meisjes met 
   gitaren waarmee veel van toen ook populaire liedjes 
   werden gezonden, bijvoorbeeld "Brandend zand en een verloren hart". Latere hoofdleiders die ik heb meegemaakt waren onder andere ome Joop Barendsma, die ook goochelaar was, en ome Wim Kleiwegt. 

Zwembad naast de boerderij.

In mijn tijd waren wij veel in Voorthuizen op de boerderij Weigelegen van de boer Kamphorst, een prachtige locatie met daarnaast een groot open zwembad. Maar wij zochten het ook wel weer eens ergens anders, bijvoorbeeld Lunteren, Beekbergen, Udenhout en Lheebroek.

In 1964 begonnen wij met de Kampkrant, om via de abonnees weer wat extra geld te hebben voor fruit of nog een extra zwembad bezoek. Zo’n krant in het kamp maken was toen een heel gedoe. Een grote elektrische typmachine om de stencils te typen en een handbediende stencilmachine om ze uit te draaien. Snel de adressen erop schrijven + een postzegel van 7 cent erop. Met het plaatselijke postkantoor was er een afspraak hoe laat wij ze nog konden brengen zodat ze de volgende morgen bij de ouders in Zaandam in de bus lagen (geen ontspannende vakantie week!!). 
            
Wij begonnen ook met een eigen kampwinkeltje waarvoor wij de spullen tegen lage prijzen bij mijn buurman grossier Ero (in de Ds. Baxstraat) kochten, ook dat was weer wat verdienste. Toen was ook altijd de kampprijs laag, mede door eigen bijdragen van de leiding in welke vorm dan ook. Iedereen mocht mee, ook niet van de kerk. Een week met zo’n 100 meisjes en jongens. 

De meisjes met gitaren.

   Er ging toen ook altijd een dominee mee en als 
   het kon ook niet altijd dezelfde. Dat had toch ook 
   wel een goede functie voor de meisjes en jongens 
   van die tijd, want de dominees deden leuk mee. 
   Ds. Warnink was zelfs een redelijk goede 
   voetballer, die ook nog wel eens een blessure is 
   opgelopen. Zij deden met de kinderen ook leuke 
   dingen vanuit hun eigen studententijd. Zondags was er in het bos een zogenaamde Hagenpreek. De meisjes en jongens leerden zo de dominees ook op een heel andere manier kennen als alleen vanaf de preekstoel. De zonadgmiddag na kamp zaten ze allemaal bij de betreffende dominee in de kerk, waar dan vaak de meisjes met de gitaren ook aan mee deden. 

Maar nu ga ik toch stoppen. Het was voor mij een mooie tijd waar ik met heel veel plezier aan terug denk en waarvoor ik dankbaar ben. Om ook zo via de GJC mijn (geloofs)steentje te hebben kunnen bijdragen en daarom vind ik het GEWELDIG dat de GJC kampen, eertijds door ons begonnen, er ondanks alles toch nog altijd zijn. VEEL SUCCES!! 


Hans Ras”